ΤΡΕΙΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΤΕΓΗ

ΜΗΠΩΣ ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΕΠΑΛΗΘΕΥΟΝΤΑΙ......

Ενα πρωινο ,οπως ολα μου τα πρωινα εδω στην γερμανια,πινοντας το πρωινο μου καθιερωμενο καφεδακι,ανοιγοντας παντα το λαπτοπ και κοιτωντας  τα νεα στην καθημερινοτητα της ζωης στην γερμανια,επεσα κατα λαθος σε μια συνταρακτικη για μενα ειδηση.πραγματικα δεν πιστεψα αυτα που ειχα διαβασει πριν καιρο μελετωντας την αγια γραφη.οτι οταν γινει η ενωση των θρησκειων,μετεπειτα θα εγκαθιδρυθει και ο διαβολος.και ομως με το που διαβασα αυτην την ειδηση αρχισα να καταλαβαινω αυτα που δεν καταλαβαινα ποτε μου.πως μπορουσε να συμβαινει αυτο.

Τρεις θρησκείες κάτω από μία στέγη -  Μία εκκλησία, ένα τζαμί και μια συναγωγή στο ίδιο κτίριο, στο κέντρο του Βερολίνου στην πλατεία  Petriplatz!

το House of One ειναι μια 

το House of One ειναι μια   πραγματικοτητα.. Ενα μοναδικό έργο διαθρησκευτικό στον κόσμο. είναι μια κοινοπραξία μεταξύ Εβραίων, Χριστιανών και Μουσουλμάνων, για να δημιουργήσει ένα χώρο όπου η προσευχή είναι από κοινού . Το House of One αποτελείται από μια συναγωγή, ένα Moshee και μια εκκλησία.

Η έναρξη της κατασκευής έχει προγραμματιστεί για την άνοιξη του 2016. Προκειμένου να χρηματοδοτήσει το φιλόδοξο σχέδιο, μια εκστρατεία συλλογής κεφαλαίων ξεκίνησε. Ο καθένας μπορεί να υποστηρίξει το έργο με την αγορά ενός τούβλου για 10 ευρώ. Συνολικά, η προτεινόμενη House of One θα κοστίσει περίπου 40 εκατ. ευρώ.

Η επιλεγείσα τοποθεσία, που ονομάζεται "Νησί των Μουσείων", έχει μεγάλη ιστορία ενώ σε αυτή βρίσκονται και τα ερείπια της πρώτης εκκλησίας του Βερολίνου, Petrikirche, όπως επίσης και ενός λατινικού σχολείου το οποίο χρονολογείται περίπου στο 1350. Όταν οι αρχαιολόγοι βρήκαν την περιοχή το 2009 «αμέσως συμφώνησαν πως σε αυτό το χώρο θα πρέπει να δημιουργηθεί κάτι με όραμα και προοπτική» λέει ο Hohberg. Οι διοργανωτές σχεδιάζουν να χρηματοδοτηθεί το πρόγραμμα συνολικού ύψους € 43.500.000 εξ ολοκλήρου από δωρεές, με το κάθε τούβλο να κοστίζει μόλις € 10. Το συμβολικό πρώτο τούβλο παραδόθηκε την Τρίτη (3/6/2014) για να ξεκινήσει η διαδικασία. Σύμφωνα με την "The Local", η κατασκευή θα αρχίσει πραγματικά όταν συγκεντρωθούν τα πρώτα € 10.000.000. Σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Wilfried Kuehn, το κτίριο θα στεγάσει μια ξεχωριστή εκκλησία, μια συναγωγή και ένα τζαμί κάτω από μία στέγη, με όλους τους χώρους προσευχής να οδηγούν σε ένα κοινό χώρο όπου οι κοινότητες μπορούν να κοινωνικοποιηθούν, αναφέρουν οι "Times" του Ισραήλ. Οι σχεδιαστές αποφάσισαν να κάνουν χώρο για επιμέρους χώρους λατρείας και όχι απλώς μια κοινή αίθουσα προσευχής, προκειμένου να προσελκύσουν περισσότερους προσκυνητές.

«Είναι μια γη, μια ανθρωπότητα και πρέπει να προσπαθήσουμε να αντιμετωπίσουμε ορθολογικά  τον άλλον." Είπε ο πάτερ Gregory Hohberg (Mariengemeinde, Berlin-Mitte), εμπνευστής του έργου.

τελικα μηπως οι προφητειες στις γραφες επαληθευονται 

σας παραθετω την επισημη ιστοσελιδα αυτης της κοινοπραξιας στην γερμανια η οποια ειναι υπευθυνη για το εργο αυτο.      

---------------------------))    http://house-of-one.org/de/idee       

                                                                                            

Οπως επισης και σε αυτο το βιντεο γινετε η παρουσιαση αυτου το εργου που πρόκειται να ξεκινησει το 2016 στο βερολινο.

                                                                                              Ελευθεριος Χαλουδης

ΠΟΙΟΣ ΩΦΕΛΕΙΤΑΙ .....ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ       ΕΡΩΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΚΑΤΑΡΡΙΨΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΑΕΡΟΣΚΑΦΟΥΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ               

Στην ρωσόφωνη επαρχία Ντονέτσκ της Ανατολικής Ουκρανίας, μια επαρχία η οποία πολεμά εναντίον των πραξικοπηματιών του Κιέβου για την αυτοδιάθεση της, κατερρίφθη την Πέμπτη ένα πολιτικό αεροσκάφος των Μαλαισιανών αερογραμμών και 295 επιβάτες έχασαν την ζωή τους.

Η κατάρριψη του πολιτικού αεροσκάφους ως γεγονός, πέραν της ανθρωπιστικής του πλευράς, είναι πολύ σημαντικό διότι μπορεί να οδηγήσει σε κλιμάκωση της στρατιωτικής σύγκρουσης στο έδαφος της Ουκρανίας και σε ένα εκτεταμένο πόλεμο μεταξύ νατοϊκών και ρωσικών δυνάμεων.

Οι πραξικοπηματίες του Κιέβου και ο πρόεδρος τους Ποροσένκο αμέσως μετά το συμβάν ενοχοποίησαν τους ρωσόφωνους της Ανατολικής Ουκρανίας και τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις. Όμως το βασικό ερώτημα για την ευθύνη της κατάρριψης μας δίδει «όπερ έδει δείξαι» και την απάντηση για τους αυτουργούς αυτής της ενέργειας. Το ερώτημα λοιπόν είναι: Ποιός ωφελείται από την κατάρριψη ενός πολιτικού αεροσκάφους στην ρωσόφωνη Ανατολική Ουκρανία;
Τις τελευταίες ημέρες οι ένοπλες δυνάμεις των πραξικοπηματιών του Κιέβου μετά την διείσδυση τους στις ανατολικές ρωσόφωνες επαρχίες της Ουκρανίας έχουν εγκλωβιστεί και περικυκλωθεί, έχοντας μεγάλες απώλειες, από τις δυνάμεις πολιτοφυλακής των εξεγερμένων ρωσόφωνων, ενώ παραλλήλως οι οικονομικές κυρώσεις που προσπαθούν να επιβάλλουν οι ΗΠΑ και οι ευρωπαίοι υποτελείς τους εναντίον της Ρωσίας ως αντίποινα για την ενσωμάτωση της Κριμαίας και την ενθάρρυνση για απόσχιση των ρωσόφωνων Ουκρανών αντιμετωπίζονται από τους οικονομικούς εμπειρογνώμονες με χλευασμό, αφού αυτές οι κυρώσεις θεωρούνται παντελώς αναποτελεσματικές και δίκοπες για τα ίδια οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ και της ΕΕ. Οι στρατιωτικές επιτυχίες των ρωσόφωνων και η αναποτελεσματικότητα των οικονομικών κυρώσεων έχουν προξενήσει στους Αμερικανοσιωνιστές μεγάλη ανησυχία για την έκβαση των σχεδιασμών τους στην Ανατολική Ευρώπη.

Το αεροσκάφος που συνετρίβη, ένα υπερσύγχρονο Boeing 777, είναι βέβαιο ότι κατερρίφθη από πύραυλο εδάφους-αέρος. Να υπενθυμίσουμε παρενθετικά ότι πριν 10 χρόνια ουκρανικός πύραυλος είχε καταρρίψει ένα πολιτικό αεροσκάφος Tu-154 των αερογραμμών της Σιβηρίας από λάθος συντονισμό κατά την διάρκεια εκπαίδευσης των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων. Η τότε κατάρριψη του Tu-154 έχει μεγάλες ομοιότητες με την κατάρριψη του Boeing 777, μόνο που αυτή την φορά το συμβάν είναι μάλλον αποτέλεσμα σκόπιμης πρόκλησης, ήτοι προβοκάτσιας.Ο αναλυτής Nick Larrinaga του έγκυρου Jane’s Defence πιστεύει ότι η πολιτοφυλακή των ρωσόφωνων της Ανατολικής Ουκρανίας δεν έχει την ικανότητα και τα μέσα για να μπορέσει να καταρρίψει ένα αεροσκάφος που ίπταται σε ύψος 10 χλμ. Ο ίδιος τονίζει επίσης ότι οι ρωσόφωνοι δεν διαθέτουν μεσαίου βεληνεκούς αντιαεροπορικούς πυραύλους και οι έως τώρα επιτυχίες τους με τις καταρρίψεις ουκρανικών μαχητικών έχουν γίνει με αντιαεροπορικούς πυραύλους μικρού βεληνεκούς εμβέλειας 3-4 χλμ. Το αεροσκάφος των Μαλαισιανών αερογραμμών κατερρίφθη όμως με πύραυλο μεσαίου βεληνεκούς, πιθανώς 9K37 Buk ή κάποιας νεώτερης εκδοχής του, που διαθέτουν στο οπλοστάσιο τους οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις και βέβαια οι ρωσικές, αφού κατασκευαστής αυτού του αντιαεροπορικού συστήματος είναι η Ρωσία από την δεκαετία του 1970.Ένας άλλος αναλυτής, ο απόστρατος στρατηγός των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων Kevin Ryan, του Belfer Center for Science and International Affairs τονίζει ότι «είναι πολύ απίθανο οι ρωσόφωνοι πολιτοφύλακες να είναι σε θέση να χρησιμοποιήσουν το αντιαεροπορικό σύστημα εδάφους-αέρος Buk ακόμη και αν το είχαν στην διάθεση τους, για τον απλούστατο λόγο ότι για κάτι τέτοιο απαιτείται μεγάλη εκπαίδευση και μεγάλος συντονισμός ώστε να καταρριφθεί ο στόχος». Σύμφωνα με τον Kevin Ryan αν το αεροσκάφος κατερρίφθη από πύραυλο Buk τότε αυτό μπορεί να έγινε μόνο με την συμμετοχή πολύ έμπειρου και επαγγελματικού στρατιωτικού προσωπικού.Οι ρωσόφωνοι λοιπόν της Ανατολικής Ουκρανίας πέραν του ότι δεν έχουν στο οπλοστάσιο τους πυραύλους εδάφους-αέρος μέσου βεληνεκούς, πέραν του ότι δεν έχουν την επαγγελματική εμπειρία να χρησιμοποιήσουν ένα τόσο εξελιγμένο αντιαεροπορικό σύστημα, δεν θα είχαν να ωφεληθούν και οτιδήποτε από την κατάρριψη ενός πολιτικού αεροσκάφους.
Από την άλλη πλευρά η ΕΕ και οι Αμερικανοσιωνιστές χορηγοί της που δεν έχουν καταφέρει μέχρι στιγμής να λογιστικοποιήσουν οικονομικά, στρατιωτικά και πολιτικά το πραξικόπημα τους στο Κίεβο, δεδομένου ότι η Ανατολική Ουκρανία παραμένει εκτός επιρροής τους και η χώρα διαιρεμένη, με την κατάρριψη του αεροσκάφους και κατηγορώντας για αυτό τους ρωσόφωνους και την ίδια την Ρωσία εγκλωβίζουν την κοινή γνώμη και τους ηγέτες της ΕΕ για μια ανοικτή επέμβαση του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, όσο δύσκολη και αν είναι αυτή, σε μια απέλπιδα τελευταία προσπάθεια να αποτρέψουν μια αναπόφευκτη ήττα και καταβαράθρωση των σχεδίων τους για ένταξη αυτής της χώρας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

                                                                              ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΧΑΛΟΥΔΗΣ

      ...Να μην ντροπιασω τους προγονους 

μου ποτε μου,που σταθηκαν αριστοι...Ομηρου 

Ιλιας Ζ 209

 

Ού καταισχυνώ όπλα τά ιερά,

ούδ' εγκαταλείψω τόν παραστάτην,

 ότω άν στοιχήσω.

Αμυνώ δέ καί υπέρ ιερών καί οσίων,

 καί μόνος καί μετά πολλών.

Τήν πατρίδα δέ ούκ ελάσσω παραδώσω,

 πλείω δέ καί αρείω

 όσης άν παραδέξωμαι.

 Καί ευηκοήσω τών αεί κραινόντων εμφρόνως, 

καί τοίς θεσμοίς τοίς ιδρυμένοις πείσομαι,

καί ούς τινας άν άλλους τό πλήθος ιδρύσεται ομοφρόνως.

Καί άν τις αναιρή τούς θεσμούς

 ή μή πείθηται, ούκ επιτρέψω.

Αμυνώ δέ καί μόνος καί μετά πάντων.

 Καί ιερά τά πάτρια τιμήσω.

Ίστορες θεοί τούτων, 

Άγραυλος, Ενυάλιος Άρης,

Ζεύς, Θαλλώ, Αυξώ, Ηγεμόνη.

________________________________________________

Που σημαινει

Δε θα ντροπιάσω τα όπλα τα ιερά, ούτε θα εγκαταλείψω το συμμαχητή μου, με οποιονδήποτε κι αν ταχθώ στη γραμμή. θα αμυνθώ και για τα ιερά και τα όσια και μόνος και μαζί με πολλούς και την πατρίδα δε θα παραδώσω μικρότερη αλλά μεγαλύτερη και ισχυρότερη απ' όση την παρέλαβα. και θα υπακούσω πρόθυμα σ΄αυτούς που δικάζουν κάθε φορά και Θα πολιτεύομαι σύμφωνα με τους καθιερωμένους θεσμούς και σύμφωνα με όσους άλλους ο λαός με κοινή απόφαση θα καθιερώσει. Και σε περίπτωση που κάποιος θα αποπειραθεί να καταλύσει τους θεσμούς ή να μην πειθαρχεί σ΄ αυτούς, δεν θα επιτρέψω, θα αμυνθώ και μόνος και μαζί με πολλούς. Και θα τιμήσω τα πατροπαράδοτα ιερά. Μάρτυρες μου γι αυτά ας είναι η Άγλαυρος, Ενυάλιος, Άρης, Ζεύς, Θαλλώ, Αυξώ, Ηγεμόνη")

_______________

Άγραυλος : Ήταν κόρη τού κόρη τού βασιλέως τής Αττικής Κέκροπος καί τής γυναίκας του Αγραύλου, αδελφή δέ τής Έρσης καί τής Πανδρόσου. Θυσιάστηκε υπέρ τής πατρίδος της κατακρημνισθείσα από τήν Ακρόπολη κάποτε πού η Αθήνα δέχτηκε εχθρική επιδρομή. Πρός τιμήν της οι Αθηναίοι ίδρυσαν ιερόν στήν θέση πού σκοτώθηκε κάτω απ' τό βόρειο τείχος όπου ο βράχος σχηματίζει πολλά σπήλαια. Ένα απ' αυτά αφιερώθηκε στήν Άγραυλο καί θέσπισαν ώστε νά δίνεται σ' αυτό ο καταπληκτικός όρκος  τών Αθηναίων εφήβων υπέρ τής Πατρίδος.
Ηγεμόνη : Ήταν χθονία θεότης, πού αργότερα ταυτίστηκε μέ τήν Άρτεμι, η οποία έλαβε καί τό επίθετο Ηγεμόνη. Μέ αυτό τό όνομα λατρευόταν η Άρτεμις στήν Σπάρτη, στήν Αρκαδία, στήν Τεγέα , στήν Αμβρακία, στήν Αιτωλία καί αλλού. Κατ΄άλλη εκδοχή ήταν αδελφή τής χάριτος Αυξούς, η οποία οδηγεί, ηγείται καί ετιμάτο στήν Αθήνα.
Θαλλώ : Ήταν μία από τίς Ώρες  γιά τούς Αθηναίους. Προσωποποιούσε τήν βλάστηση τής ανοίξεως καί συνεπώς τό κάλλος όταν είναι στήν ακμή του. Η άλλη Ώρα γιά τούς Αθηναίους ήταν η Καρπώ πού προσωποποιούσε τήν ωρίμανση τού θέρους.
Αυξώ  : Ήταν μία από τίς Χάριτες γιά τούς Αθηναίους καί συμβόλιζε τήν αύξηση, τήν ανάπτυξη.

________________________________________________________________________________

    Πεστε μου. Σωζεται αυτη η       χωρα χωρις  να γνωριζουμε     το ποιοι ειμαστε ;

Περνω αφορμη να πω καποιες σκεψεις  και να τις μοιραστω μαζι σας,και αυτο γιατι παρατηρω πως σιγα σιγα
μας αφαιρουν κομματια απο την ιστορια μας,στο να διδαχτούν
τα νεα παιδια στα σχολεια.δεν χρειαζετε να αναλύσω τον λογο που γινετε αυτο, ειναι γνωστο  σε ολους,το θεμα ειναι τι κανουμε εμεις σαν λαος .ζηταμε να μας σεβαστουν οι ξενοι,και μεις τι κανουμε για τον εαυτο μας τον σεβομαστε αραγε ;
Αυτο με οδηγησε και πιστευω ειναι το ελαχιστο που μου αναλογει να παρουσιασω σε ολους μας και ταυτοχρονα να θυμηθουμε ποιοι ειμαστε και να αυτο προσδιορίσουμε τον εαυτο μας,και αυτο γιατι αν κατι πρεπει να αλαξει ειναι πρωτα απο εμας,και να αποκτησουμε τον σεβασμο που μας αρμοζει σαν πραγματικοι ελληνες  ισαξιοι των προγονων μας.
Και κατι που εμαθα δυστυχως  σε μεγαλη ηλικια και δεν μου 
το εμαθαν καποιοι στο σχολειο και τωρα καταλαβαινω γιατι, ειναι στο video αυτο που σας παραθετω στο 51:26
του βίντεο, θα δείτε κάτι συγκλονιστικό, που μάς κρύβουν επιμελώς στα σχολεία: Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης θάφτηκε (Φλεβάρης 1843)έχοντας κάτω από τα τσαρούχια του την Τουρκική Σημαία, για να θυμούνται οι Έλληνες πόσο μισούσε τους Τούρκους. 

Όπως αναφέρει ο ίδιος στα απομνημονεύματά του, είδε το φως της ζωής «εις τα 1770, Απριλίου 3, την Δευτέρα της Λαμπρής ...; εις ένα βουνό, εις ένα δέντρο από κάτω, εις την παλαιά Μεσσηνία, ονομαζόμενο Ραμαβούνι». Η περιοχή βρίσκεται στο ακατοίκητο σήμερα χωριό Λιμποβίσι του Δήμου Φαλάνθου, σε απόσταση 30 χιλιομέτρων από την Τρίπολη. Κατά την τελευταία περίοδο της τουρκοκρατίας το Λιμποβίσι διοικητικά ανήκε στο Βιλαέτι της Καρύταινας, αλλά με την λήξη της επανάστασης του 1821 οι κάτοικοί του μεταφέρθηκαν στην Κατσίμπαλη. Στο επίσης εγκαταλελειμμένο σήμερα χωριό Αρκουδόρεμα οι Κολοκοτρωναίοι διατηρούσαν προεπαναστατικά τα λημέρια τους.

Στο Λιμποβίσι λοιπόν είχε καταφύγει τον 16ο αιώνα ο Τριανταφυλλάκος Τζεργίνης (κατ' άλλους Τσεργίνης), όταν οι Τούρκοι έκαψαν το χωριό του, το Ρουπάκι Αρκαδίας. Αυτός θεωρείται και ο γενάρχης των Κολοκοτρωναίων. Ο γιος του, Δημητράκης, απέκτησε 3 γιους: τον Χρόνη, τον Λάμπρο και τον Δήμο. Μετά από πόλεμο 12 ετών με τους Τούρκους της Ρούμελης, οι γιοι του επέστρεψαν στην Πελοπόννησο. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ο Χρόνης ήταν ο προπάππους του. Κάποια στιγμή ο Δήμος άλλαξε το όνομά του σε Μπότσικας, που στα αρβανίτικα σημαίνει μαυριδερός (ο ίδιος ήταν πράγματι μικρόσωμος και μελαψός). Όταν ένας ντόπιος Αρβανίτης είδε το παιδί που απέκτησε ο Δήμος, τον Γιάννη, το αποκάλεσε "μπιθεκούρα", δηλαδή με πισινό σαν πέτρα. Έτσι έμεινε το επίθετο Κολοκοτρώνης.

 _________________________________________________________________________________________________________

Ο Κολοκοτρώνης, παρά το ότι είχε λάβει στοιχειώδη μόνο παιδεία, διέθετε βαθύ πολιτικό ένστικτο και κριτική σκέψη. Πολλές αποφάσεις της Τρίτης Εθνοσυνέλευσης του 1826 - 1827 (αρχικά στην Ερμιόνη και κατόπιν στην Τροιζήνα) είχαν την δική του σφραγίδα. Στήριξε την εκλογή του Καποδίστρια και συνέχισε να είναι με το μέρος του ακόμη και στις δυσκολότερες στιγμές του, όταν η αντιπολίτευση είχε στρέψει εναντίον του τα πιο φαρμακερά της βέλη. Μετά τη δολοφονία του Κυβερνήτη, οι Κολοκοτρώνης, Ανδρέας Μεταξάς, Ιωάννης Κωλέττης, Ανδρέας Ζαΐμης και Δημήτρης Μπουντούρης ορίστηκαν από την Εθνική Συνέλευση ως κυβερνητική ομάδα της χώρας μέχρι την άφιξη του Όθωνα. Αλλά ο Κολοκοτρώνης παραιτήθηκε σχεδόν αμέσως λόγω διαφωνιών του με τον Κωλέττη.

Παρά τον αρχικό του ενθουσιασμό για την άφιξη του Όθωνα, σύντομα απογοητεύτηκε από την άστοχη διακυβέρνηση της Αντιβασιλείας (ο Όθων ανήλθε στον θρόνο ανήλικος), δηλαδή των Βαυαρών αριστοκρατών της Αυλής του, ώστε άρχισε εναντίον τους σκληρή κριτική. Ως αποτέλεσμα της στάσης του ήταν η καταδίκη του σε θάνατο με βασικό κατηγορητήριο την συμμετοχή δήθεν σε συνωμοσία κατά της Αντιβασιλείας. Η αλήθεια ήταν πως ο Κολοκοτρώνης είχε απευθύνει επιστολή ανησυχίας στον υπουργό των Εξωτερικών της Ρωσίας, Νέσελροντ. Τελικά, τον Σεπτέμβριο του 1833 συνελήφθησαν για τον ίδιο λόγο, εκτός από τον ίδιο, οι Δημήτριος Πλαπούτας, Θεόδωρος Γρίβας και άλλοι πατριώτες, αλλά στην τελική φάση μόνο ο Κολοκοτρώνης και ο Πλαπούτας θεωρήθηκαν προδότες. Τους έκλεισαν επί σειρά μηνών στις φυλακές Ιτς Καλέ του Ναυπλίου, σε αυστηρή απομόνωση, και όταν πραγματοποιήθηκε η δίκη -μια παρωδία με χρήση δεκάδων ψευδομαρτύρων- κανέναν στοιχείο ενοχής τους δεν βρέθηκε. Παρ' όλα αυτά, στις 25 Μαΐου 1834 καταδικάστηκαν σε θάνατο, όμως ο πρόεδρος του δικαστηρίου, Αναστάσιος Πολυζωίδης, και ο δικαστής Γεώργιος Τερτσέτης αρνήθηκαν να υπογράψουν την απόφαση. Υπό την πίεση της αγανάκτησης του ελληνικού λαού και την ευαισθησία του Όθωνα η ποινή και των δύο μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη.

Όταν ο νεαρός βασιλιάς ενηλικιώθηκε απένειμε χάρη στον κλονισμένο ηγέτη της επανάστασης, τον ονόμασε αντιστράτηγο και τον διόρισε Σύμβουλο της Επικρατείας. Ο περίφημος Γέρος του Μοριά έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του στην Αθήνα, στο ιδιόκτητο σπίτι του στη γωνία των σημερινών οδών Κολοκοτρώνη και Λέκκα. Αυτήν την περίοδο υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη τα απομνημονεύματα του, που εκδόθηκαν το 1846 με τίτλο "Διήγησις συμβάντων της Ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 18363, και αποτελούν μια από τις σημαντικότερες πηγές της ιστορίας της Ελληνικής Επανάστασης του '21, γιατί εκθέτουν τα γεγονότα χωρίς εμπάθειες και υστεροβουλίες. Πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου 1843, μετά το γλέντι για τον γάμο του μικρού του γιου. Η πατρίδα αναμφίβολα χρωστά ευγνωμοσύνη σε αυτόν τον μεγάλο άνδρα, του οποίου η δράση υπήρξε ευλογία για τα ελληνικά όπλα και ο εμψυχωτικός ρόλος του στις δύσκολες στιγμές του αγώνα καταλυτικός.

 ---------------------------------------------

Σας παρουσιαζω επισης μια ερευνα για τον θανατο του 

Γεωργιου Καραισκακη κατι που στο σχολειο οταν ειμουν νεαρος

δεν αναρωτηθηκε κανεις ,γιατι κατι που εμαθα μεγαλωνοντας ειναι οτι καθε πραξη εχει και αλυσιδωτη αντιδραση και 

ιδικά στην ιστορια του εθνους μας.

Ο θάνατος του Γεωργίου Καραϊσκάκη καλύπτεται από διαφορετικές αφηγήσεις και φήμες για το τι πραγματικά συνέβη. Φήμες ότι ο θάνατός του προήλθε από φίλια πυρά ή και ότι ήταν προϊόν οργανωμένου σχεδίου. Παρακάτω παρουσιάζω μια έρευνα του Άρη Χατζηστεφάνου για τις συνθήκες θανάτου του Γεωργίου Καραϊσκάκη στη μάχη του Φαλήρου, η οποία πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια του προϊσταμένου της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών Φίλιππου Κουτσάφτη και του ιστορικού Διονύση Τζάκη και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Κ» της Καθημερινής στις 21 Μαρτίου του 2010.
Κατι το οποιο δεν ασχοληθηκαν τα γνωστα τσοντοκαναλα της πατριδος μας.

Ίσως ήμουν από τους λίγους ανθρώπους που δέχτηκαν με τόση χαρά και κυρίως ανακούφιση μια πρόσκληση στην ιατροδικαστική υπηρεσία. Παλαιότερα ήμουν σχεδόν βέβαιος ότι, αν ζητούσα από τον μεγαλύτερο ιατροδικαστή της χώρας ένα «πόρισμα» για τις συνθήκες θανάτου του Γεωργίου Καραϊσκάκη στη μάχη του Φαλήρου, θα μου έκλεινε το τηλέφωνο. Ποιος τολμάει να ενοχλήσει τον προϊστάμενο της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών για μια υπόθεση που έκλεισε το 1827;  ΟΦίλιππος Κουτσάφτης, όμως, δέχτηκε με ενθουσιασμό την πρόταση. Για την ακρίβεια, αντέδρασε λες και περίμενε εδώ και καιρό μια ευκαιρία για να συνδυάσει τις δύο αγαπημένες του ασχολίες, τη μελέτη της Ιστορίας και την ιατροδικαστική.Για το συγκεκριμένο πόρισμα, βέβαια, δεν απαιτούνταν η παρουσία του στον τόπο του συμβάντος. Το πτώμα είχε μεταφερθεί από την πρώτη στιγμή στη Σαλαμίνα, ενώ οι συνεχείς επιχωματώσεις στο Νέο Φάληρο είχαν αλλάξει οριστικά τη γεωγραφία του εδάφους στην περιοχή. Παρ’ όλα αυτά, πριν τον συναντήσω, αποφάσισα να επιθεωρήσω μόνος μου τον «τόπο του εγκλήματος»… Δευτέρα πρωί και βρίσκομαι σταματημένος στο φανάρι έξω από το κτίριο της «Καθημερινής», κοντά στις εκβολές του Κηφισού.Τον Απρίλιο του 1827 είχαν στρατοπεδεύσει εδώ ισχυρές δυνάμεις του Κιουταχή. Απένα­ντί τους, προς την πλευρά της Καστέλλας, οι άντρες του Καραϊσκάκη ετοιμάζονταν για μία από τις σημαντικότερες μάχες της Ελληνικής Επανάστασης. Για πρώτη φορά, ύστερα από σειρά αποτυχιών που κορυφώθηκαν με την πτώση του Μεσολογγίου, ο «γιος της καλογριάς» είχε αρχίσει να αντιστρέφει το αρνητικό κλίμα.Για τη συγκεκριμένη μάχη στο Φάληρο, όμως, είχε ένα πολύ κακό προαίσθημα. Πίστευε ότι οι δύο Βρετανοί αξιωματικοί, που είχαν οριστεί αρχηγοί όλων των δυνάμεων της Αττικής – ο Τσωρτς για το στρατό ξηράς και ο Κόχραν για το ναυτικό – τον οδηγούσαν σε βέβαιη σφαγή. Αυτοί ήθελαν ολομέτωπη σύγκρουση τακτικού στρατού, όπως τους είχαν μάθει στις στρατιωτικές ακαδημίες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Αυτός, όπως εξηγούσε και ο ιστορικός Τάσος Βουρνάς, «ήθελε να εφαρμόσει τη δοκιμασμένη παρτιζάνικη τακτική της παρενόχλησης του εχθρού».

Ποιος τράβηξε τη σκανδάλη;

Τελικά δεν έζησε μέχρι την ημέρα της μάχης για να δει την πανωλεθρία των ελληνικών δυνάμεων. Στις 22 Απριλίου του 1827, μια σφαίρα τον πέτυχε στη βουβωνική χώρα ενώ προσπαθούσε να ελέγξει μια ασήμαντη συμπλοκή με τις τουρκικές δυνάμεις, λίγες ώρες πριν από την προγραμματισμένη μεγάλη επίθεση.

Ποιος τράβηξε όμως τη σκανδάλη, αφαιρώντας τη ζωή του Αρβανίτη αρχιστράτηγου; Από τις πρώτες ώρες του θανάτου του, κυκλοφόρησε έντονη φημολογία πως ο δράστης ήταν Έλληνας. Ο Γιάννης Βλαχογιάννης, ο ιστοριοδίφης που επιμελήθηκε τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, υποστηρίζει ότι τον πυροβόλησαν πληρωμένοι μπράβοι του Μαυροκορδάτου.Την ίδια θεωρία φαίνεται να ασπάζεται και ο Δημήτρης Φωτιάδης, ο οποίος όμως εκτός από τον Μαυροκορδάτο βλέπει σαν ηθικούς αυτουργούς τους δύο Βρετανούς αξιωματικούς.

Γράφει χαρακτηριστικά στο βιβλίο του με τίτλο «Καραϊσκάκης»:

 «Ο Κόχραν κι ο Τσωρτς, μέσα στις λίγες ημέρες που βρί­σκονταν στον Πειραιά, κατάλαβαν πως ένας είχε τη δύναμη να αντιταχθεί στα σχέδιά τους, ο Καραϊσκάκης. Η εντολή που είχανε πάρει ήταν να πνιγεί η επανάσταση στη Στερεά, για να μπορέσει η Αγγλία να πετύχει το διπλωματικό της παιχνίδι, τον περιορισμό δηλαδή του απελευθερωτικού κινήματος του Μοριά, για να ‘χει το μικρό, αδύναμο και μισοανεξάρτητο ναυτικό κράτος που θα δημιουργούνταν κά­τω από τον έλεγχό της. (…) Ο Καραϊσκάκης έπεσε θύμα της εγγλέζικης πολιτικής στην Ελλάδα και εμπνευστές της σατανικιάς δολο­φονίας του στάθηκαν ο Κόχραν, ο Τσωρτς κι ο Μαυροκορδάτος».

Σύμφωνα μάλιστα με τον αγωνιστή Νι­κόλαο Κασομούλη, ο ίδιος ο Καραϊσκάκης, λίγες ώρες πριν πεθάνει, άφησε να εννοηθεί ότι γνωρίζει τους δράστες. Δίνοντας μάλιστα ένα από τα γνωστά ρεσιτάλ βωμολοχίας, είπε στους συναγωνιστές του:« Γνωρίζω τον αίτιον, και αν ζήσω παίρνομεν όλοι το χάκι (εκδίκη­ση), ειδέ και πεθάνω, ας μου κλάσει τον π…….. και αυτός».

Παρ’ όλα αυτά, νεότεροι ερευνητές και ιστορικοί είναι πολύ επιφυλακτικοί στο να μιλήσουν για δολοφονία και πολύ περισσότερο να αποδώσουν ευθύνες στο Λονδίνο. Ο «φάκελος Καραϊσκάκης» λοιπόν έπρεπε να ανοίξει και πάλι. Και όπως κάθε καλή αστυνομική έρευνα, ξεκινά από το γραφείο του ιατροδικαστή.

Χτυπήθηκε από ψηλά

«Βλέπετε, έχουμε και εμείς το μικρό μας CSI», μου είπε γελώντας ο Φίλιππος Κουτσάφτης, καθώς με ξεναγούσε στα εργαστήρια της υπηρεσίας. Στο γραφείο του κοιτάξαμε και πάλι μαζί το κείμενο του Δημήτρη Φωτιάδη για τις συνθήκες θανάτου του Καραϊσκάκη, το οποίο περιλαμβάνει τις περισσότερες λεπτομέρειες και συνηγορεί με αντίστοιχες αφηγήσεις του Κασομούλη. Αφού μου επανέλαβε για πολλοστή φορά ότι με τα υπάρχοντα στοιχεία μπορεί να γίνει μόνο μια «ιατροδικαστική προσέγγιση», που θα παρουσιάζει όλες τις πιθανές εκδοχές, ο ιατροδικαστής ανέτρεξε στο κείμενο που είχε ετοιμάσει.

Η περιγραφή της δολοφονίας (Κείμενο του λόγιου Δημήτρη Φωτιάδη)

«Ο Καραϊσκάκης βρισκόταν στο κέντρο της καβαλαρίας μας, περιτριγυρισμένος ολούθε από δικούς μας. Και να, τρώει ένα βόλι στο βουβώνα από τα πλάγια κι ομπρός, από τ’ αριστερά προς τα δεξιά κι από πάνω προς τα κάτω. Πέφτει από τ’ άλογο. Τρέχουν οι καβαλάρηδες μας να τον συντρέξουν.

- Δεν είναι τίποτα! Τους φωνάζει και μ’ όση δύναμη τ’ απόμενε ξανακαβαλικεύει. Πισωδρομούνε σιγά και μ’ όλη την τάξη. Μα, σαν έφτασαν εκεί όπου έπειτα στήσανε το μνημείο του, πίσω από το σημερινό σταθμό του ηλεκτρικού σιδεροδρόμου στο Νέο Φάληρο, δεν μπορεί πια να κρατηθεί πάνω από το άλογο και ξεπεζεύει. Του λένε να τον πάνε σηκωτό, μ’ αυτός αρνιέται. Δε θέλει να τρομάξει το ασκέρι πως είναι του θανατά. Αυτός μπροστά κι ολόγυρα του καπεταναίοι, μπουλούξηδες και παλικάρια ξεκινάνε με τα πόδια, όσο που με την απαλάμη του κρατάει τη λαβωματιά του. Αφού ανέβηκαν τον ανήφορο, τονε συμβουλεύουνε να πάγει πάνω στα καράβια, για να ‘χει πιότερη φροντίδα κι ησυχία να τονε δούνε οι γιατροί.

- Ένα πράμα μονάχα σας παρακαλώ, μην αφήσετε Φράγκο γιατρό να ‘ρθει κοντά μου. (…) Τούτη τη φορά μονάχα δεν ήθελε να πέσει στα χέρια των Φράγκων γιατρών, γιατί, όπως θα δούμε, σχημάτισε την πεποίθηση πως δεν χτυπήθηκε από τους Τούρκους, μα δολοφονήθηκε και φοβήθηκε μην τον αποτελειώσουν οι γιατροί του Κόχραν και του Τσωρτς».

Το «πόρισμα» του ιατροδικαστή (Του Φίλιππου Κουτσάφτη)

Δεδομένου ότι υπάρχουν πολλά ιατροδικαστικά κενά, με κάθε επιφύλαξη μπορούμε να εξαγάγουμε τα εξής συμπεράσματα:

Πρώτον, η πύλη εισόδου του τραύματος είναι η αριστερή βουβωνική χώρα.

Δεύτερον, η βολίδα είχε φορά από μπροστά αριστερά και άνω, προς τα πίσω δεξιά και κάτω. Τρίτον, το θύμα, σαν στόχος, ήταν πολύ δύσκολος εκ των έξω, καθώς περιστοιχιζόταν από συντρόφους του που ήταν και αυτοί πάνω σε άλογα.

Τέταρτον, ο πυροβολισμός πρέπει να έγινε από διαφορετικό ύψος. Στο σημείο αυτό, διακρίνουμε δύο περιπτώσεις: α) Εάν έγινε από μεγάλη απόσταση, τότε ο σκοπευτής πρέπει να ήταν σε κάποιο δέντρο ή σε κάποια μάντρα, θα λέγαμε δηλαδή σήμερα ότι ήταν ένας ελεύθερος σκοπευτής, β) εάν έγινε από μικρή απόσταση, πρέπει να τον πυροβόλησε κάποιος από τον περίγυρό του, με την προϋπόθεση κατά τη στιγμή του πυροβολισμού να είχε σηκωθεί όρθιος πάνω στο άλογο. Δηλαδή, δεν πυροβόλησε καθήμενος.

Και οι δύο εκδοχές στηρίζονται, δεδομένου ότι δεν γνωρίζουμε την απόσταση του πυροβολισμού. Βέβαια, δεν μπορεί να αποκλειστεί και η εκδοχή του αποστρακισμού της σφαίρας σε κάποια επιφάνεια.

Παρουσιάζουμε τρεις εκδοχές, γιατί δεν γνωρίζουμε την απόσταση και την κατάσταση του πυρο­βολισμού και, φυσικά, δεν είδαμε το τραύμα. Μου έκανε, πάντως, ιδιαίτερη εντύπωση αυτό ακριβώς που γραφείο Φωτιάδης, ότι ο Καραϊσκάκης βρισκόταν στο κέντρο και ήταν «περιτριγυρισμένος ολούθε από δικούς μας».

Θα πρέπει, τέλος, να σημειωθεί το εξής: Το γεγονός ότι ανέβηκε και πάλι στο άλογο του, όπως αναφέρεται, συνηγορεί στο ότι το τραύμα δεν ήταν άμεσα θανατηφόρο, άρα, μπορεί να ήταν πράγματι στη βουβωνική χώρα. Σημειώθηκε, δηλαδή, αιμορραγία για μεγάλο χρονικό διάστημα, πριν πεθάνει, οπότε πράγματι ήταν σε θέση να συζητεί ακόμη και να αρνείται να τον δουν ξένοι γιατροί.

Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία, γνωρίζουμε ότι ο Καραϊσκάκης ήταν έφιππος, η πύλη εισόδου του τραύματος και η φορά της βολίδας συνηγορούν στο ότι χτυπήθηκε από υψη­λότερο σημείο – κατά πάσα πιθανότητα ο δράστης ήταν όρθιος επάνω σε άλογο. Κρίνοντας από το γεγονός ότι ο Καραϊσκάκης κατάφερε να ιππεύσει και πάλι, ο Κουτσάφτης υποστηρίζει ότι το τραύμα μπορεί πράγματι να ήταν στη βουβωνική χώρα και να μην ήταν άμεσα θανατηφόρο. Εάν δεχτούμε λοιπόν ως ακριβείς τις περιγραφές του Κασομούλη και του Φωτιάδη, η ιατροδικαστική εξέταση αφήνει πολύ μεγάλες πιθανότητες ο Καραϊσκάκης να δολοφονήθηκε πραγματικά από Έλληνες. Τα στοιχεία όμως, όπως θα έλεγαν και οι ήρωες του CSI, δεν μπορούν ακόμη να σταθούν στο δικαστήριο εάν δεν εντοπίσουμε και το κίνητρο της δολοφονίας.

Οι πιθανοί δράστες

Έπρεπε για άλλη μία φορά να απευθυνθούμε στους ειδικούς. Και ίσως κανένας δεν έχει ασχοληθεί τα τελευταία χρόνια τόσο εντατικά με τη ζωή του Καραϊσκάκη όσο ο Διονύ­σης Τζάκης,ιστορικός και συγγραφέας του Λευκώματος με τίτλο «Γεώργιος Καραϊσκάκης».

Η λίστα των πιθανών «υπόπτων» που μου παρέθεσε ο Έλληνας καθηγητής, των ανθρώπων δηλαδή που «ευχήθηκαν και ίσως επιδίωξαν το θάνατο του Καραϊσκάκη στη διάρκεια της επανάστασης», είναι ιδιαίτερα μεγάλη: «Αγραφιώτες που δεν τον ήθελαν στρατιωτικό αρχηγό στην επαρχία τους,ανταγωνιστές στρατιωτικοί και πολιτικοί που αντιπαρατέθηκαν σκληρά μαζί του, ιδίως το 1822 – 1824. Επίσης, αρκετοί επιθυμούσαν να απομακρυνθεί από την κορυφή της στρατιωτικής ιεραρχίας το 1826 – 1827. Επειδή διαφωνούσαν με τα πολεμικά του σχέδια, με τον τρόπο που διοικούσε, με τις προτεραιότητες που έθετε, επειδή θεωρούσαν άλλον καταλληλότερο ή έτρεφαν προσωπικές φιλοδοξίες ».

Παρ’ όλα αυτά, ο Διονύ­σης Τζάκης απεκδύεται πεισματικά το ρόλο του ιστορικού-αστυνόμου. «Ο ιστορικός», μας λέει, «δεν είναι αστυνομικός ή ανακριτής να διερευνά υποθέσεις αναζητώντας “κίνητρα” και πιθανούς “ενόχους”. Δεν αξιολογεί γεγονότα ή πρόσωπα για όσα έκαναν ή δεν έκαναν, για όσα θα έπρεπε κατά τη γνώμη του να είχαν κάνει ή να είχαν αποφύγει, και μάλιστα με κριτήριο τις δικές του μεταγενέστερες ιδέες και αντιλήψεις για το τι είναι σωστό και τι λάθος, εθνικά, ηθικά, δικονομικά ».

Κάθε προσπάθεια λοιπόν για την ανεύρεση της αλήθειας θα σκοντάφτει σε ανυπέρβλητα εμπόδια εάν δεν λαμβάνει υπόψη τον ιστορικό χωροχρόνο των γεγονότων. Ούτως η άλλως, μας λέει ο Διονύ­σης Τζάκης, «όπως όλες οι σύγχρονες επαναστάσεις, έτσι και η ελληνική συνυφαίνεται με πολιτικές διαφωνίες, αντιπαραθέσεις και βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις, καθώς οι Έλληνες πολεμούσαν για να απαλλαγούν από τους Οθωμανούς και, συγχρόνως, δημιουργούσαν μια πρωτόγνωρη (και ριζικά διαφορετική από την οθωμανική) μορφή πολιτικής οργάνωσης, το εθνικό κράτος».

Ακόμη όμως και «οι φήμες ότι δολοφονήθηκε», επισημαίνει ο Έλληνας ιστορικός, «μας βοηθούν να κατανοήσουμε το πολιτικό και ιδεολογικό κλίμα της εποχής, αλλά και τους τρόπους πρόσληψης του θανάτου του από τους σύγχρονους του. Μάλιστα, οι εν λόγω φήμες προικίζουν το μύθο του ήρωα Καραϊσκάκη με ένα οικουμενικό μοτίβο, όπου ο ήρωας δεν είναι δυνατόν να καταβληθεί και να πεθάνει, παρά μόνο ως αποτέλεσμα κάποιας προδοσίας, συνωμοσίας κ.λπ.».

Ίσως, τελικά, το μόνο που μπορούμε να πούμε σήμερα με βεβαιότητα είναι ότι οι επιπτώσεις από την αναγγελία του θανάτου του και η στρατιωτική πανωλεθρία στη μάχη του Φαλήρου είναι δραματικές σε όλα τα μέτωπα. «Την ψυχολογική αυτή στιγμή, που τα πάντα έδειχναν να καταρρέουν μέσα σε ένα κλίμα τρόμου», θα γράψει ο Τάσος Βουρνάς, «θέλησε να εκμεταλλευτεί ο Ιμπραήμ για να προσεταιριστεί τους καπεταναίους της Ρούμε­λης». Και του Μοριά.

Με πρώτο τον Δημήτρη Νενέκο, αρκετοί οπλαρχηγοί συνθηκολογούν – προχωρούν σε αυτό που θα μείνει στη λαϊκή συνείδηση ως «προσκύνημα». Θα χρειαστεί να ακουστεί βροντερή η φωνή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη για να σταματήσει η ολοκληρωτική συνθηκολόγηση και να σωθεί τελικά η επανάσταση: «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους».

Ο Καραϊσκάκης και το spread δανεισμού

Ένα από τα σενάρια που επανέρχονται πεισματικά στην επιφάνεια σχετικά με το θάνατο του Καραϊσκάκη, αναφέρεται στο ρόλο που έπαιξε το Λονδίνο στα τελευταία χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης. Ακόμη και ιστορικοί που απορρίπτουν κατηγορηματικά τις εικασίες του Φωτιάδη για σχέδιο δολοφονίας του Έλληνα ήρωα από τους Κόχραν και Τσωρτς, συμφωνούν ότι η στρατηγικήπου του πρότειναν στη μάχη του Φαλήρου ισοδυναμούσε με αυτοκτονία.

Γιατί όμως ο Καραϊσκάκης, ο οποίος είχε οριστεί αρχιστράτηγος της Στερεάς Ελλάδας με τη σύμφωνη γνώμη ακόμη και ορκισμένων εχθρών του όπως ο Ζαΐμης, υποτάχθηκε στις εντολές των Βρετανών; Στο βιβλίο του «Ο θάνατος του Καραϊ­σκάκη», ο δημοσιογράφος Δημήτρης Σταμέλος αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στις σχέσεις υποτέλειας που είχαν δημιουργήσει στην επαναστατημένη Ελλάδα τα δύο δάνεια που της υποσχέθηκε το Λονδίνο. «Το πρώτο δάνειο», όπως σημείωνε και ο μεγάλος ερευνητής Κυ­ριάκος Σιμόπουλος, «τοκογλυφικό και ανήθικο ως συμφωνία, κατασπαταλήθηκε στον εμ­φύλιο. (…) Το δεύτερο χάθηκε στις κερδοσκοπικές παραγγελίες φρεγατών που δεν έφθα­σαν ποτέ στην Ελλάδα».

Ξένα δάνεια, περιορισμός της εθνικής κυριαρχίας, κερδοσκοπία και… φρεγάτες. Οι λέξεις μοιάζουν βγαλμένες από δημοσιεύματα εφημερίδων των τελευταίων ημερών και όχι από ιστορικά κείμενα για το μακρινό 1821. Κι όμως, οι περισσότεροι ιστορικοί και ακαδημαϊκοί, με τους οποίους μιλήσαμε όλες αυτές τις εβδομάδες, μας προειδοποίησαν να μην καταφύγουμε σε εύκολους και απλοϊκούς παραλληλισμούς. «Κάποιοι είναι έτοιμοι να συνδέσουν το ’21 και το ρόλο των Μεγάλων Δυνάμεων με το spread δανεισμού και τη Γερμανία», μου είπε γνωστός ακαδημαϊκός, που προτίμησε να κρατήσει την ανωνυμία του. Ίσως γιατί, όπως μας εξήγησε και ο Διονύσης Τζάκης, «τα γεγονότα οφείλουμε να τα προσεγγίζουμε μέσα στη δική τους ιστορική συνάφεια».

σας παραθετω βιντεο που μιλα για το ποιος ηταν τελικα 

η μεγαλη αυτη λαικη μορφη του εθνους μας.

  _________________________________________

                           Το άδοξο τέλος των ηρώων του 1821

Θεόδωρος ΚολοκοτρώνηςΤο 1833, λόγω διαφωνιών με την Αντιβασιλεία οδηγήθηκε, μαζί με άλλους αγωνιστές, πάλι στις φυλακές του Ιτς Καλέ στο Ναύπλιο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας και στις 25 Μαΐου 1834, μαζί με τον Πλαπούτα, καταδικάστηκε σε θάνατο. Έλαβε χάρη μετά την ενηλικίωση του Όθωνα το 1835.
Γεώργιος ΚαραϊσκάκηςΟ Μαυροκορδάτος κατηγόρησε τον Καραϊσκάκη μετά από ομολογία του Κωνσταντίνου Βουλπιώτη, που είχε μεταβεί στα Γιάννενα, ότι: “ο γιος της Καλογριάς είχε στείλει επιστολή στον Ομέρ Βρυώνη με την υπόσχεση να του παραδώσει το Μεσολόγγι και το Αιτωλικό”. Έτσι διόρισε επιτροπή προκειμένου να εξετάσει την “αποκάλυψη προδοσίας”.Στις 30 Μαρτίου 1824 συστάθηκε η παραπάνω επιτροπή και στις 2 Απριλίου 1824 (σε 3 μέρες) εκδόθηκε προκήρυξη των εγκλημάτων του Καραϊσκάκη με τον τίτλο «Προσωρινή Διοίκηση της Ελλάδος». Κατά την προκήρυξη που ήταν πράξη διοικητική και όχι δικαστική, η εν λόγω επιτροπή έκρινε τον Καραϊσκάκη ένοχο «εσχάτης προδοσίας» άνευ δίκης। Παρόλα αυτά είναι αμφίβολο αν η απόφαση εκείνη της επιτροπής δημοσιεύθηκε ποτέ। Πάντως ο ήρωας στερήθηκε όλων των βαθμών και των αξιωμάτων του και διατάχθηκε να αναχωρήσει από το Αιτωλικό. Οι δε πολίτες διατάχθηκαν να αποφεύγουν κάθε επικοινωνία με τον «εχθρό της πατρίδας», τον Καραϊσκάκη, εφόσον αυτός «δεν μετανοήσει και προσπέσει στο έλεος των Ελλήνων και ζητήσει συγχώρησιν», θεωρώντας ότι το έλεος των Ελλήνων το εκπροσωπούσε ο Μαυροκορδάτος. Ανάλογη απόφαση δεν είχε προηγουμένως εκδοθεί ούτε κατά των Τούρκων.
Ιωάννης ΜακρυγιάννηςΉρθε σε αντίθεση με τους οπαδούς του Καποδίστρια, και αργότερα με τον Όθωνα. Πρωτοστάτησε στην Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου. Το 1852 καταδικάστηκε σε θάνατο με την κατηγορία ότι σχεδίαζε την δολοφονία του Όθωνα, αλλά το 1854αφέθηκε ελεύθερος. Το 1864ονομάστηκε αντιστράτηγος, και πέθανε λίγο μετά.Οδυσσέας ΑνδρούτσοςΣτις 5 Ιουνίου του 1825, θύμα και αυτός του Εμφύλιου πολέμου, δολοφονήθηκε στηνΑκρόπολη, όπου είχε φυλακιστεί, ύστερα από εντολή του Γιάννη Γκούρα। Στη συνέχεια οι δολοφόνοι έριξαν το πτώμα του στα βράχια της Ακρόπολης για να πιστέψει ο κόσμος ότι ο Ανδρούτσος σκοτώθηκε στην προσπάθεια του να δραπετεύσει.
Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς ή ΤουρκοφάγοςΗ ελληνική κυβέρνηση, φοβούμενη ότι το ρωσόφιλο κόμμα επεδίωκε να αντικαταστήσει τον βασιλιά Όθωνα με κάποιο Ρώσο πρίγκιπα, συνέλαβε τον Νικηταρά το 1839 και τον καταδίκασε, αν και παντελώς αθώο, σε ενάμιση χρόνο φυλακή, την οποία εξέτισε στις φυλακές της Αίγινας। Όταν αποφυλακίστηκε ήταν σχεδόν τυφλός। Έζησε λίγα ακόμη χρόνια με μια μικρή σύνταξη και πέθανε πάμφτωχος και τυφλός σε ένα σοκάκι το 1849 στον Πειραιά
Μαντώ ΜαυρογένουςΜετά την Επανάσταση, απογοητευμένη από την άτυχη ερωτική περιπέτειά της με τοΔημήτριο Υψηλάντη και καταδιωκόμενη από τον Ιωάννη Κωλέττη, ξαναγύρισε στη Μύκονο και έπειτα από λίγα χρόνια πέθανε στην Πάροπολύ φτωχή και λησμονημένη.
Λασκαρίνα ΜπουμπουλίναΗ Μπουμπουλίνα ζήτησε την αποφυλάκιση του Κολοκοτρώνη και κρίνεται επικίνδυνη από την Κυβέρνηση , συλλαμβάνεται δύο φορές από το Υπουργείο Αστυνομίας με εντολή να φυλακιστει। Τελικά η Μπουμπουλίνα εξορίστηκε στις Σπέτσες χάνοντας τον κλήρο γης που το Κράτος της είχε παραχωρήσει στο Ναύπλιο.Το 1825 και ενώ η Μπουμπουλίνα ζούσε στις Σπέτσες, πικραμένη από τους πολιτικούς και την εξέλιξη του Αγώνα και έχοντας ξοδέψει όλη την περιουσία της στον πόλεμο, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά σε μεγάλο κίνδυνο. Στις 12 Φεβρουαρίου οΑιγύπτιος ναύαρχος Ιμπραήμ Πασάς με έναν τουρκο-αιγυπτιακό στόλο, αποβιβάζεται στο λιμάνι της Πύλου στην Πελοπόννησο με 4.400 άντρες, σε μια τελευταία προσπάθεια να σταματήσει την επανάσταση. Η Μπουμπουλίνα, παραμερίζοντας την δυσαρέσκειά της για τους πολιτικούς και καθοδηγούμενη μόνο από την φιλοπατρία της, άρχισε να προετοιμάζεται για νέες μάχες όταν έρχεται όμως τότε το άδοξο τέλος της, στις 22 Μαΐου 1825. Ο μικρότερος γιός της από τον πρώτο της γάμο, ερωτεύεται την κόρη της πολύ πλούσιας οικεγένειας των Κουτσαίων στις Σπέτσες. Οι Κουτσαίοι ήταν πάρα πολύ πλούσια οικογένεια και πρόκριτοι των Σπετσών, οι οποίοι όμως δεν ήθελαν τον γάμο μεταξύ των δύο οικογενειών διότι η Μπουμπουλίνα είχε ξοδέψει πια την τεράστια περιουσία της και είχε παραπέσει οικονομικά. Οι δύο νέοι όμως αγαπιούνται, κλέβονται και πάνε στο σπίτι του πρώτου άντρα της Μπουμπουλίνας, του Δημήτριου Γιάννουζα. Η Μπουμπουλίνα μαθαίνει το γεγονός και πάει και αυτή στο σπίτι να δει τι γίνεται, λίγο αργότερα καταφθάνουν και οι Κουτσαίοι πολύ εξαγριωμένοι με την απαγωγή, την οποία θεώρησαν μεγάλη προσβολή σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής. Κατά την διάρκεια μιάς πάρα πολύ μεγάλης λογομαχίας μεταξύ Μπουμπουλίνας και Κουτσαίων, κάποιος από αυτούς την πυροβολεί – καθώς ήταν σκοτάδι η ταυτότητα του δράστη είναι μέχρι και σήμερα άγνωστη – το βόλι την πετυχαίνει στο μέτωπο και την αφήνει αμέσως νεκρή. Έτσι η Μπουμπουλίνα, που αφιέρωσε όλη της τη ζωή για την απελευθέρωση του έθνους της, σκοτώθηκε άδοξα. Οι Ρώσοι μετά τον θάνατό της, της απένειμαν τον τίτλο της «Ναυάρχου», έναν τίτλο με παγκόσμια μοναδικότητα για γυναικεία μορφή.  _________________________________________

 Είμαστε άξιοι της τύχης μας...

Καλά κάνουν και μας έχουν ως τα πρόβατα επί σφαγή... καλά κάνουν...
Αφού πρώτα κατάφεραν και μας αφαίρεσαν το κομμάτι εκείνο του εγκεφάλου που σχετίζεται με την κατανόηση των όσων συμβαίνουν γύρω μας...

Εεεεεε σεις Έλληνες δεν πάτε καλά!!!
Ξυπνήστε επιτέλους... 
Και μην ξεχνάτε:
Μας φοβούνται, ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ..
και θα κλεισω με αυτα τα λογια γιατι εγω ειμαι τοσο μικρος μπροστα τους.


ΟΙ ΟΡΚΟΙ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΩΝ

                                                       Eλευθεριος Χαλουδης

                               Eλπιδα για την Λευτερια!

Εκλεισα τα δυο χρονια στην Γερμανια,ενα απο τα θυματα θαρρω αυτης της κτηνωδιας
που συμβαινει στην χωρα που γεννησε τους γιους του ηλιου,Σε αυτήν την ιερη Γη  που γεννήθηκε η δημοκρατία και η φιλοσοφία, των Ολυμπιακών Αγώνων, του δράματος, της τραγωδίας και της κωμωδίας.Ομως βλεπωντας την επίσκεψη του Κινέζου πρωθυπουργού, τρομαρα μας και δω χαμογελω με βαθεια πικρια.
Ήρθε η στιγμή να εκπληρώσουν την «προφητεία» του Μαρξ περί «κινεζοποίησης»
-«...κινέζικα μεροκάματα, αυτός είναι τώρα ο σκοπός που επιδιώκει το αγγλικό κεφάλαιο» (Καρλ Μαρξ, «Κεφάλαιο», τόμος 1ος, σελ. 622).
-«...η ανάπτυξη της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής έριξε τους εργάτες όλου του κόσμου. Δεν πρόκειται πια για το κατέβασμα των αγγλικών μισθών στο επίπεδο των μισθών της ηπειρωτικής Ευρώπης, αλλά για το κατέβασμα στο λίγο - πολύ κοντινό μέλλον των ευρωπαϊκών μισθών στο κινέζικο επίπεδο» (Καρλ Μαρξ, «Κεφάλαιο», τόμος 1ος, σελ. 885).
Αυτά έγραφε ο Μαρξ.
Το ερώτημα είναι αν ο ελληνικός λαός θα επιτρέψει την «κινεζοποίησή του». Έχει τη δυνατότητα να αντιδράσει; Έχει. Παραφράζοντας ελαφρώς τον Σαίξπηρ, ο «Ριχάρδος Γ’» το περιγράφει έτσι: «Αυτοί δεν θα ήσαν λύκοι, αν εμείς δεν ήμασταν αρνιά»
Φρενήρεις ιδιωτικοποιήσεις, κοινώς "ξεπουλήματα.
«… Eσύ κι οι όμοιοί σου, χρόνια και χρόνια,/ Ένα προς ένα τα υπάρχοντά μας ξεπουλώντας/ Στις διεθνείς αγορές και τα λαϊκά παζάρια…», (Μ. Αναγνωστάκης)…
Και ο κομμουνιστής, νομπελίστας, Πορτογάλος συγγραφέας, Ζοζέ Σαραμάγκου γράφει οργισμένα:…ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε…
«Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα,
ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός,
ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας,
ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος,
ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο,
ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο,
ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά.
Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων,
ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη,
παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων
σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό.
Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…
Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε.»
(Ζοζέ Σαραμάγκου, Νόμπελ Λογοτεχνίας 1998)
Ομως μας θελουν να μην υπαρχουμε,να μην θυμίζουμε τιποτε απο την λαμπροτητα των
προγόνων μας.

Κάτι ήξερε ο Κίσσινγκερ όταν έλεγε ότι αν μάθουν οι Έλληνες τη πραγματική τους ιστορία και το πολιτισμό θα γίνουν μεγάλοι και τρανοί.

Από τη σύγχρονη ιστορία και γεωγραφία, μάθαμε στα σχολεία ότι την Αμερική ανακάλυψε ο Λατίνος θαλασσοπόρος και εξερευνητής… ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΚΟΛΟΜΒΟΣ. Αυτό είναι σωστό, αλλά ισχύει μόνο για τα χρόνια του Μεσαίωνα, δηλαδή για τη μ.Χ. εποχή. Ως γνωστόν ο ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΚΟΛΟΜΒΟΣ, έφθασε στην Αμερικανική ήπειρο στη δεκαετία του 1450 μ.Χ.
Όμως ….  χιλιάδες χρόνια προ Χριστού, σύμφωνα με τη παράδοση, και τα όσα αρχαιολογικά ευρήματα, τεκμήρια, σύμβολα, κειμήλια, βιβλία, και μνημεία διεσώθησαν και ευρέθησαν σε διάφορα μέρη της Γης, στο πλανήτη μας υπήρξε πολιτισμός υψίστης τεχνολογίας, και η υπερδύναμη των χρόνων εκείνων, ήταν οι πρόγονοί μας Έλληνες, οι γνωστοί στην τότε ανθρωπότητα σαν ΕΛ, από το ΕΛΛΗΝΕΣ & ΕΛΛΑΣ.

Οι ΕΛ είχαν ανακαλύψει την Αμερική, και είχαν εγκατασταθεί εκεί, με πολιτισμό και τεχνολογία υψίστης σημασίας και τελειότητος, π.χ. σε βιβλία, εικόνες, και πίνακες ζωγραφικής θα δείτε τον ΑΠΟΛΛΩΝΑ να ίπταται καθήμενος επάνω σε ανάκλιντρο, επίσης θα δείτε πλοία που ίπταντο σε περίπτωση φουρτούνας και κακοκαιρίας, για να υπερκεράσουν τη μανία των κυμάτων, και άλλα πολλά.

Αυτό σημαίνει ότι οι ΕΛ κατείχαν τη τεχνολογία και τεχνογνωσία της αντιβαρύτητος.
Αποδείξεις της ύπαρξης των ΕΛ στην Αμερική έχουμε πολλές, ενδεικτικώς αναφέρω τις κάτωθι περιπτώσεις.

1. Οι πρόγονοί μας ΕΛ έχτισαν στην Αμερική, αρχαία Ελληνικά θέατρα, που σώζονται σαν μνημεία-ερείπια μέχρι της σήμερον.

Kαι εδω θα σας παραθετω καποια στοιχεια 

                                                        Bραχογραφιες των Ανασαζι με αρχαιοελληνικα συμβολα

          Δαχτυλίδι των Χόπι κατ” επιρροή της ελληνικής τέχνης (ελληνικό σύμβολο που συμβολίζει το κύμα της θάλασσας)


Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι Ανασάζι (=αρχαίοι άνθρωποι) και οι «διάδοχοί» τους, οι Χόπι (Hopituh Sinom: ο λαός των Χόπι), λευκές φυλές Ινδιάνων της βορείου Αμερικής.

Η συμβατική ιστορία θέλει τους Έλληνες «εγκλωβισμένους» στα στενά όρια του ελλαδικού χώρου και προσπαθεί με κάθε τρόπο να μας απομακρύνει από την μία και μοναδική αλήθεια, που αφορά την πανάρχαια παγκόσμια επιρροή των Ελλήνων, οι οποίοι ταξίδευαν συνεχώς μεταδίδοντας τα στοιχεία της κουλτούρας και του πολιτισμού τους με αποτέλεσμα κάποια από αυτά να υπάρχουν ατόφια ως σήμερα.
Πιο συγκεκριμένα, οι Ανασάζι έχτισαν θέατρα, ακροπόλεις, φρούρια, δρόμους πολλών χιλιομέτρων, γαιοθερμικές κατοικίες, ναούς, πενταόροφα κτήρια 2000 δωματίων, λαβυρίνθους, επινόησαν κατασκευές άρδευσης, κλπ. Άγγλοι επιστήμονες απέδειξαν ότι οι 200.000 ξύλινοι δοκοί που χρησιμοποιήθηκαν σε πολλές κατασκευές, είχαν μεταφερθεί από τα βουνά San Mateo και Chuska. Μέρη που απέχουν τουλάχιστον 100χλμ από την περιοχή που ζούσαν. Πώς άραγε τα μετέφεραν όχι με την χρήση έστω μίας στοιχειώδους τεχνολογίας; (να σημειωθεί πως η συμβατική ιστορία αναφέρει πως οι Ανασάζι δεν διέθεταν ούτε άλογα, ούτε κάρα). Η ύπαρξή τους αποτελεί ως σήμερα έναν «γόρδιο δεσμό» για την συμβατική ιστορία. Ένα είναι σίγουρο: Ότι διέφεραν κατά πολύ από τους υπολοίπους Ινδιάνους.
Ζούσαν ανατολικά του Ρίο Γκράντε και η έκταση που καταλάμβαναν είναι μεγαλύτερη της Καλιφόρνιας. Η επίσημη ιστορία χρονολογεί την  εμφάνισή τους το 100π.Χ. Ωστόσο μία μερίδα αρχαιολόγων αντιτάσσει το 6.000π.Χ.

Οι αρχαίοι Έλληνες,  όχι μόνο γνώριζαν την ύπαρξη της Αμερικής αλλά είχαν δημιουργήσει σε αυτήν πλειάδα αποικιών, σύμφωνα και με μεγάλο αριθμό αρχαίων ελληνικών πηγών και όχι μόνο.. Έτσι στην Πέντρα Πιντάδα (ζωγραφιστή πέτρα) βρέθηκαν ελληνικά γράμματα και σχέδια με τόξα, σταυρούς, άμαξες, κυκλικούς χορούς, κλπ, των οποίων η τεχνοτροπία θυμίζει την αντίστοιχη των Ελλήνων το 3.000π.Χ. 
Επίσης, άξιος αναφοράς και προβληματισμού είναι ο οικολογικός γεωθερμικός τρόπος συνολικής δόμησης που απαντά και στα ανάκτορα της Κνωσού στην Κρήτη.

Περί το 1500μ.Χ Οι Ανασάζι εξαφανίστηκαν «μυστηριωδώς». Τυχαία η χρονική σύμπτωση της εξαφάνισής  τους με την έλευση των εποίκων από την Δυτική Ευρώπη, οι οποίοι κατέσφαξαν τους Ινδιάνους της περιοχής; Σήμερα στην εν λόγω περιοχή κατοικούν οι Χόπι. Μητριαρχική φυλή που ασχολείται κυρίως με την καλλιέργεια.

Οι συνήθειες και η τεχνοτροπία τους έχουν επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από την εκεί ελληνική παρουσία. Τα ελληνικά ευρήματα στην περιοχή πολλά. Η πέτρα Γκρεϊβ Κρικ με ελληνική επιγραφή, 22 προϊστορικά οικοδομήματα με χαραγμένα ελληνικά γράμματα, σύμφωνα με τον καθηγητή Ρ. Στόουν, το ελληνικό αμφιθέατρο στο Ντόβερ και οι Ηράκλειες στήλες! Φυσικά πολλά από τα προαναφερθέντα οικοδομήματα τα «σάρωσε» το κράτος των Η.Π.Α., προκειμένου να σβήσει τα χνάρια της ιστορίας. Η επίσημη μάλιστα ιστορία δεν δίνει καμμία εξήγηση για την χρήση ελληνικών συμβόλων στην αμερικανική ήπειρο. Αντιθέτως αποκρύπτουν ακόμα και την εκστρατεία του Ηρακλή το 3.000π.Χ. Ακόμα και την τοποθέτηση αρχαιολόγων που βασιζόμενοι σε ευρήματα, κάνουν λόγο για  ελληνική παρουσία στην Αμερική από το 9.600π.Χ.

Ο Πλούταρχος έχει αναφερθεί διεξοδικά στην Αμερική και στην ανακάλυψή της από τους αρχαίους Έλληνες, στο έργο του «Περί τοῦ ἐμφαινομένου προσώπου τῷ κύκλῳ τῆς σελήνης». Επομένως ο μύθος περί ανακάλυψης της Αμερικής πριν λίγους αιώνες καταρρέει… Όχι μόνο ήταν γνωστή στους Έλληνες από τα πανάρχαια χρόνια αλλά έβριθε ελληνικής παρουσίας σε τέτοιο βαθμό, ώστε η επιρροή της να συνεχίζεται ακόμα και σήμερα.
 2. Πολλές πόλεις σε όλη την Αμερικανική ήπειρο έχουν Ελληνικά ονόματα. Οι Έλληνες προϋπήρχον των ιθαγενών ερυθροδέρμων, ή συνυπήρξαν, αυτό η ιστορία δεν το διευκρινίζει.

3. Ευρέθησαν κοσμοδρόμια στην οροσειρά των Άνδεων, και στο Περού, για διαστημικές πτήσεις, που φέρουν αρχαία σύμβολα των ΕΛ.

4. Στο Μεξικό ευρέθησαν Ελληνικές πυραμίδες, με σύμβολα των ΕΛ, όπως Μαίανδροι, το κεφαλαίο γράμμα του Ελληνικού αλφαβήτου Λ, το δελφικό Ε , και άλλα μνημεία. Αυτά τα σύμβολα κοσμούσαν τις πυραμίδες και τα παλάτια.

5. Στη χερσόνησο YUCATAN, (Είσοδος στο Κόλπο του Μεξικού), ευρέθησαν αρχαίες Ελληνικές πυραμίδες, με σύμβολα των ΕΛ.

6. Τα χάλκινα βιβλία που ευρέθησαν στο ΘΙΒΕΤ και ΙΝΔΙΑ είναι γεμάτα από τέτοιες αποκαλύψεις.

7. Ο Αρχαίος Έλλην Ήρωας ΗΡΑΚΛΗΣ, (ένας από τους αρχηγούς των ΕΛ, ο άλλος ήταν ο ΔΙΑΣ και ο ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ), διέβη τα στενά του Γιβραλτάρ, εξ ου και οι περίφημες στήλες του ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ, μνημείο αθάνατο που σώζεται μέχρι της σήμερον. (Ο γράφων έχει δεί τις μαρμάρινες κολώνες του ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ με ναυτικά κιάλια, όταν πέρασα τα στενά του Γιβραλτάρ προς Ατλαντικό και προς Μεσόγειο, πέρα-δώθε).

Ο ΗΡΑΚΛΗΣ διασχίζοντας τα στενά του Γιβραλτάρ, μετέβη στην Αμερική ιπτάμενος με πλοία που ίπταντο, (αλλά πιθανόν και διά θαλάσσης), σύμφωνα με τις γραφές, (χάλκινα βιβλία, παπύρους, κλπ.) την οποία και αποίκησε με πλήθος Ελλήνων της εποχής εκείνης.

8. Πολλοί ιστορικοί και άλλοι επιστήμονες, με διάφορες πολυτελείς εκδόσεις, αλλά και διαλέξεις σε ανώτατα πνευματικά ιδρύματα, και σε τηλεοπτικά κανάλια, αναφέρουν τα γεγονότα αυτά της ανακάλυψης και αποίκισης της Αμερικανικής Ηπείρου, από τους ΕΛ, χιλιάδες χρόνια προ Χριστού, πιθανολογείται στην εποχή του Δευκαλίωνα.

Οι ΕΛ είναι εκείνοι οι οποίοι έχτισαν όλα αυτά τα ωραία και θαυμαστά τα οποία ανακαλύπτονται σήμερα στην Αμερικανική ήπειρο.

Κατόπιν όλων αυτών, οι σύγχρονοι Αμερικανοί, οφείλουν χάριτας στον Ελληνισμό, και τους Έλληνες, οι οποίοι τους έδωσαν το πολιτισμό.

Διά όλα αυτά οφείλει η Ουάσινγκτον να αποκαταστήσει την ιστορική αλήθεια, ώστε να απονεμηθούν , έστω και αργά, τα του Καίσαρος των Καίσαρι…

Πρέπει οι σύγχρονοι Αμερικανοί να σέβονται τον Ελληνισμό, και όχι να πολεμούν την Ελλάδα με τέτοιο μίσος στο διεθνές διπλωματικό, οικονομικό, και πολιτικό σκηνικό, σε θέματα Γεωπολιτικής, Γεωστρατηγικής, και Γεωενέργειας.

Ίσως η Αμερικανική Ακαδημία Επιστημών, να θελήσει να αποκαταστήσει την ιστορική πραγματικότητα, για τη πραγματική αλήθεια της ανακάλυψης της Αμερικής, με ότι αυτό συνεπάγεται…

Ο τέως ΥΠ.ΕΞ των ΗΠΑ Χένρυ Κίσσιγκερ, είπε, εάν οι Έλληνες εκμεταλλευθούν την Ιστορία τους, και το πολιτισμό τους, τότε θα γίνουν διεθνώς σεβαστοί, και θα κερδίσουν σε όλα τα διεθνή μέτωπα, τα εθνικά τους δίκαια.

Το ζήτημα πια έχει τεθεί: ή θα εξακολουθήσουμε να γονατίζουμε..  ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο απέναντί τους,ολους εμας.
Ως πότε;… Πόσον καιρό, λοιπόν, ακόμα θα υπάρχουνε στον κόσμο
τέρατα, που νομίζουν πως κρατούν τις ζωές των ανθρώπων,τις δικες μας ζωες, μες στα νύχια τους.
Λαός:  Γκρεμιστής και χτίστης,οπως ειπε στους στίχους του,ο Κωστής Παλαμάς,σ’ ένα ποίημα αφιερωμένο στον Ίωνα Δραγούμη.
και με αυτα τα λογια θα κλεισω του σοφου του Παλαμα,με την ελπιδα πως πιο συντομα
θα αποκτησουμε την αυτο που χρονια τωρα το εχουμε χαμενο.
Μα, όταν ο «κόμπος φτάνει στο χτένι», όταν το κακό «φτάνει στο μη παρέκει», όταν το βλέπεις όλο και να θεριεύει , ε, τότε, φτάνει η στιγμή που πρέπει να πεις το ‘’ή ταν ή επί τας”, ή  «Ή αυτοί ή εμείς» …. Σε τούτες τις εκλογές ο λαός να γίνει γκρεμιστής και χτίστης. Να σαρώσει το παλιό και ν’ αρχίσει να χτίζει το καινούριο:
-Κωστής Παλαμάς, «Ο γκρεμιστής»
“Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί ειμ’ εγώ κι ο χτίστης,
ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.
Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.
Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.

Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας,
πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.
Εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης,
του μακρεμένου αγναντευτής, κι ο κλέφτης κι ο απελάτης,

και με το καρυοφύλλι μου και με το απελατίκι
την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι.
Κάλλιο φυτρώστε, αγριαγκαθιές, και κάλλιο ουρλιάξτε, λύκοι,
κάλλιο φουσκώστε, ποταμοί, και κάλλιο ανοίχτε, τάφοι,

και, δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε, αίμα,
παρά σε πύργους άρχοντας και στους ναούς το Ψέμα.
Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ’ αγρίμια
ξανάρχεται. Καλώς να ‘ρθεί. Γκρεμίζω την ασκήμια.
∞
Ειμ’ ένα ανήμπορο παιδί που σκλαβωμένο το ‘χει
το δείλιασμα, κι όλο ρωτά μήτε ναι, μήτε όχι”
δεν του αποκρίνεται κανείς και πάει κι όλο προσμένει
το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει.

Μα το τσεκούρι μοναχά στο χέρι σαν κρατήσω,
και το τσεκούρι μου ψυχή μ’ ένα θυμό περίσσο.
Τάχα ποιος μάγος, ποιο στοιχειό του δούλεψε τ’ ατσάλι
και νιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,

και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν’ ανοίξω,
και μ’ ένα Ναι να τιναχτώ, μ’ ένα Όχι να βροντήξω;
Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας, όποιοι είστε,
γρικάω, βγαίνει από μέσα του μια προσταγή: ΓΚΡΕΜΙΣΤΕ !

                                                                     
                                                                             Εleftherios Chaloudis